Open. Wagenwijd.

De kast is te stoffig geworden, frisse lucht is een noodzaak. Het besluit is genomen, ik ga nu de deuren open gooien. Of de ramen ingooien? De tijd zal het leren…

Recente, vervelende gebeurtenissen die verder niets met het onderstaande verhaal te maken hebben, hebben mijn leven op z’n kop gezet, mij aan het denken gezet. Chaos. Heerlijke chaos waarin ik kan zwelgen, me laten meezuigen in de kolk van emoties, me verdrinken in de grootsheid van de misère. En terwijl mijn twee tieners in de woonkamer beneden luidkeels de hen toebedeelde rol in onze maatschappij beoefenen vraag ik hierboven, nog half ziek in mijn bed, mij af of ik wel verder moet schrijven.

Het is een tweespalt waarin ik regelmatig verkeer. Wetend hoe nietig en onopmerkelijk het leven is in het grote geheel, mijn leven, terugdenkend aan al die verlichte raampjes die mij voorbij schieten als ik ’s winters over de Duitse Autobahn naar Oostenrijk verkas. Al die mensen, al die levens. Zo wonderbaarlijk, groots en meeslepend en tegelijk precies zo onbeduidend als dat van mij. Waarom zou ik in een blog zo’n aandacht besteden aan mijn persoonlijke gedoe?

Vroeger als beginnend kunstenaar op de academie dompelde ik mij nog wel eens onder in die grootse tragedie, zittend in een mistroostig betonnen bushokje, starend over de grijze rivier die mijn gedachten langzaam met zich mee trok terwijl ik lurkte aan een stiekem sigaretje.

Sinds die tijd heeft mijn leven zich afgespeeld, getekend door noemenswaardige maar niet minder onbeduidende gebeurtenissen die mij gevormd hebben. Je zal dat vast herkennen, lieve lezer. Het is tot nu toe zo’n typisch mensenleven geweest waarin zoveel voorbij komt… nare zaken zoals drugs, ziekte, zelfmoord, vele begrafenissen, maar ook goede zoals vriendschap, liefde, redding en misschien zelfs wel wat wonderen (zoals bijvoorbeeld koffie).

Wanneer is het tijd om te schrijven? Waarom de moeite nemen? Maken wij, als mensen, niet allemaal hetzelfde mee op een of andere manier? Wij hechten allemaal zoveel waarde aan onze eigen belevenissen. Zoveel waarde. Wat heb ik te zeggen dat niet iedereen al weet? Het schrijven van een blog nadert narcisme, waar ik mij graag van zou verschonen.

Helaas. Ik ben een mens.

En nu, met al die chaos om mij heen, is de neiging tot relativeren verdwenen als een hagelsteen in de zomer. Met een hoofd dat kolkt zit ik weer in dat betonnen bushokje en kijk ik met lede ogen naar de wereld om mij heen.

Wanneer is het tijd om te schrijven? Juist nu, wanneer de intolerantie en harde stemmen op de voorgrond treden, niet alleen in Amerika en Engeland, maar ook hier om mij heen? Juist nu, wanneer ik mijn doorgaans zo rustige ‘zelfje’ toesta te ontploffen als een intolerante collega mijn uithoudingsvermogen tart?

Bescherm ik mezelf en de mijnen als ik mijn mond dichthoud, of juist als ik me laat kennen? Wie denk ik wel dat ik ben, meen ik dat mijn zo dramatische openhartigheid ook maar een greintje verschil kan maken?

Gelul. Ik schrijf dit omdat ik het zat ben. Ik zie hoe het geweld toeneemt in het steeds minder Great Brittain. Ik zie hoe Donald zijn Zware Jongens strategisch op het pluche stationeert. Ik zie hoe een deel van de mensheid dat in een deel van de wereld net een beetje adem kon halen nu weer zuurstof te kort dreigt te komen.

Met dat in mijn achterhoofd denk ik dankbaar terug aan de tijd in mijn leven dat een zelfde soort chaos door mijn hoofd tolde, zo’n 20 jaren geleden. De tijd dat ik opgenomen werd door een groep mensen die niet oordeelde, die de chaos deed verstillen. De tijd dat ik opeens vrij was en ik voor het eerst proefde aan wat het is om onvoorwaardelijk geaccepteerd te worden en zelfvertrouwen te hebben.

Ik kan me nog goed herinneren hoe ik in die tijd, terwijl ik hand in hand liep met mijn eerste vriendje, voor het eerst de bekende scheldwoorden naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Mijn zelfvertrouwen torende hoog boven me uit, de wereld kon me gestolen worden. De nare taal gleed zo van me af en ik danste op de echo’s.

Maar nu, al die jaren later, gevormd door leven en ervaring besef ik dat ik de deuren van die spreekwoordelijke kast voor de buitenwereld langzaam heb dichtgetrokken. Niet langer. Als ik zie hoe mijn eigen kinderen zonder nadenken schelden met woorden die mij persoonlijk treffen, als ik zie hoe een groep geweldige, liefhebbende mensen met een steeds groter wordende angst de ontwikkelingen in de wereld ziet komen, kan ik niet langer stil zijn.

Het grotere doel ondersteunt het kleinere, want diep in mijzelf zie ik ook hoe ik al die jaren een deel heb verzwegen. Als ik vertelde over mijn vroegere liefdes dan ontweek ik altijd de maanden, jaren dat ik me met vlinders in mijn buik aan die leuke jongen uit een hogere klas vergaapte. Als mijn lievelingsfilms gevraagd werden, noemde ik nooit die films, zoals bijvoorbeeld het geweldige ‘Beautiful Thing’ of de hilarisch/tragische film ‘The Birdcage’, die misschien wel grotere impact op mijn persoontje hebben gehad dan welke andere film dan ook.

Ik schrijf dit omdat ik het zat ben. Zat om vijftig procent van mijn wezen onbewust te verbergen. Zat om mijn mond te houden wanneer er kwetsende woorden gesproken worden. Zat om stil te zitten terwijl angst, intolerantie en onbegrip de koers van de wereld bepalen.

Ken je mij wel?

Wil je me indelen in hokjes, hoewel ik daar zelf helemaal niets mee heb, noem me dan kunstenaar, of  muzikant. Noem me alles wat onder dit artikel bij mijn naam geschreven staat. Je mag daar officiëel ook bisexueel aan toevoegen. Niet dat ook maar één van die woorden echt iets zegt…

Wil je mij echt kennen? Hier ben ik dan.

Je zou mij Vincent kunnen noemen. Iemand die boos wordt als anderen benadeeld worden. Iemand die pijn ervaart bij het zien van intolerantie, racisme en egocentrisme. Iemand die liefde voelt zoals jij dat ook doet. Iemand met een diepe wens om anderen te helpen, op te vrolijken, een goed leven te geven voor zover dat in mijn macht ligt. Iemand die weinig waarde hecht aan zijn eigen persoon, maar tegelijk leeft in een wereld gevormd door precies die ene persoon. Iemand die net zoals jij, net zoals iedereen, af en toe een gigantische hork kan zijn en meestal gevangen zit in zijn eigen kader.

Maar kaders zijn er om verbreed te worden.

Narcisme? Misschien. En toch… Nu is het tijd om te schrijven. Nu is het tijd om te steunen, te vechten voor een wereld van liefde en begrip. Nu is het tijd om te garen in de chaos en er samen, hand in hand, als een feniks uit te herrijzen.

Jezus, ik voel me net Braveheart die de strijdenden toespreekt…. Let maar niet op mij.

Opmerkingen? Vragen? Kom maar op.

Geen geheimen meer. De deur staat open.

Vincent

Vincent is muzikant, vader, schrijver, designer, zen beoefenaar, eigenlijk een 'nobody' zoals iedereen.

26 Comments
  • Pieter L. Wentzel

    30/11/2016 at 15:27 Beantwoorden

    Mooi hoor, Vincent… Vooral belangrijk voor jezelf en hoe emoties mogen stromen… kunnen ze ook tot rust komen. Voor mij maakt het geen moer uit…

  • Ger Cloosterman

    30/11/2016 at 15:37 Beantwoorden

    Go Vincent!

  • Ger Cloosterman

    30/11/2016 at 15:37 Beantwoorden

    Go Vincent!

  • Be yourself!

  • Sjoerd van Ravenzwaaij

    30/11/2016 at 16:19 Beantwoorden

    Ik noem je vriend als je dat goed vindt…. is ook een hokje 😉

  • Herco Schuchard

    30/11/2016 at 16:26 Beantwoorden

    Respect maatje

  • Josemieke Segers

    30/11/2016 at 16:38 Beantwoorden

    mooi ! het kleine persoonlijke en het grote onpersoonlijke zijn wellicht één en dezelfde .Dankjewel

  • Yvonne MacKenzie

    30/11/2016 at 16:50 Beantwoorden

    Geweldig beschreven,lieve Vincent! Bijzonder en veel respect heb ik voor je! En ik ken je nog niet zolang maar die andere helft is ook ok voor mij..je bent wie je bent en dat is goed! Aangenaam kennis te maken…..Een dikke knuffel krijg je van mij Xxx

  • Edward Mackenzie

    30/11/2016 at 17:01 Beantwoorden

    Wat ontzettend mooi en eerlijk geschreven, Vincent. Je bent niet alleen een kunstenaar, maar ook een ‘echt’ mens. Dank je wel voor het delen van je leven, je strijd en je contemplaties daarover….

  • Angus Mcgalligan

    30/11/2016 at 17:15 Beantwoorden

    You’re some man Vincent. Happy to call you my friend.

  • Jef Van Den Broeck

    30/11/2016 at 17:28 Beantwoorden

    Laat maar stormen kerel. Mooi en eerlijk.

  • Ronnie Bracke

    30/11/2016 at 18:09 Beantwoorden

    Mooi. Trouw blijven aan jezelf. Niet altijd makkelijk.

  • Hannah Linden

    30/11/2016 at 18:20 Beantwoorden

    Het zou niets uit moeten maken wie je lief hebt en toch begrijp ik hoe het grote onpersoonlijke soms dit kleine persoonlijke nodig heeft om de blik te verruimen. In die zin niets narcistisch aan. Dankjewel. En voor wat het waard is; trots op jou.

  • Danny Van Geloven

    30/11/2016 at 19:00 Beantwoorden

    Vincent…..! Dank je wel…

  • Patrick van Karsen

    30/11/2016 at 20:36 Beantwoorden

    Zal vast loslopen met die ingegooide ramen;) Kijk uit naar je volgende schrijfsel i.i.g.

  • Simon Oak

    30/11/2016 at 19:46 Beantwoorden

    Iedereen is niemand anders dan zichzelf en morgen nooit hetzelfde als vandaag. Ik verheug me op verrassingen en verkassingen. Laat maar komen!

  • Corine Binnekamp

    30/11/2016 at 19:47 Beantwoorden

    Hoi Vincent, mooie en openhartige column (of blog … ben een beetje een digibeet, dus weet het verschil nooit zo goed). Fijn dat je jezelf laat zien zoals je bent (ook moedig). Ik denk dat de wereld mensen nodig heeft die zichzelf zijn en elkaar accepteren om wie ze zijn. Voor mij geldt: ik zie een mens en dat ik een heel ruim hokje.

  • Annemarie Kruit

    01/12/2016 at 08:35 Beantwoorden

    DANK <3

  • Joke Lankester

    01/12/2016 at 10:36 Beantwoorden

    Dank je wel.

  • Jules Bitter

    01/12/2016 at 18:28 Beantwoorden

    Live and create your unique dream(s)

  • Marleen Verburgh

    01/12/2016 at 18:36 Beantwoorden

    Voor mij ben je nog steeds dezelfde hoor

  • Mieke Scholten

    01/12/2016 at 23:50 Beantwoorden

    Mooi, Vincent!

  • Bert den Ouden

    02/12/2016 at 01:05 Beantwoorden

    Ik ken je vooral als muzikant en hoop je in die hoedanigheid ook nog eens weer te horen!

  • Ditty Verburgh

    02/12/2016 at 07:19 Beantwoorden

    Het maakt niks uit. Voor mij ben je nog steeds dezelfde Vincent…..

  • Lily

    10/12/2016 at 22:07 Beantwoorden

    Hai Vincent, wat een fijne blog, dank je, Lily

Post a Comment